Asertywność jest umiejętnością które brakuje wielu osobom, a jednocześnie jest ona często błędnie rozumiana. Wiele osób uważa bowiem, że asertywność jest to coś zbliżonego do agresywności, podczas gdy agresja jest zaprzeczeniem asertywności w takim samym stopniu jak jest nią uległość wobec innych osób. Asertywność w swej istocie to łagodna stanowczość wypływająca z szacunku, którym obdarzamy w równym stopniu siebie i innych. I to właśnie szacunek jest tą podstawą właściwie rozumianej asertywności. Można łatwo zauważyć, że osoby które nie są asertywne mają problem na poziomie odczuwania szacunku.
Osoby uległe wobec innych nie mają wystarczająco dużo szacunku dla siebie samych, a osoby agresywne dla innych. Warto więc pracę nad budowaniem swojej asertywności traktować jako głęboką i kompleksową przebudowę swojej osobowości, która zmieni wewnętrzną mapę naszych fundamentalnych wartości. By jednak nad czymkolwiek pracować, trzeba być w stanie to monitorować, a monitorowanie należy zacząć od poznania stanu wyjściowego. By więc poznać stan wyjściowy, czyli obecny poziom swej asertywności, zadaj sobie pytania wymienione poniżej i odpowiedz na nie całkowicie szczerze.
- Czy, kiedy nie chcę czegoś zrobić, łatwo jest mi odmawiać prośbom kolegów lub koleżanek z pracy?
- Czy czuję się w porządku gdy popełniłem błąd i inni o tym wiedzą?
- Czy czuję się dobrze samodzielnie podejmując decyzje w ważnych dla mnie sprawach?
- Czy czuję się ok, kiedy wypowiadam własne opinie, także wtedy gdy nie mam mocnych argumentów na ich poparcie?
- Czy, kiedy nie chcę czegoś zrobić, łatwo jest mi odmawiać prośbom kolegów i koleżanek w życiu prywatnym?
- Czy jest to dla mnie ok, kiedy inni mają swoje zdanie, nie mam przymusu ich do niczego przekonywać?
- Potrafię mówić o moich emocjach w większości sytuacji życiowych?
- Kiedy czegoś potrzebuję, chętnie proszę innych o pomoc, rozumiejąc jednocześnie że mają prawo odmówić?